Biz Olabilmek

Biz seninle hayat yolunu birlikte biz olarak yürümeyi seçtik. İki farklı yol, iki farklı ben, biz yolunda birleştik. Benim yürürken arkamdan getirdiklerimle, senin arkandan getirdiklerin çok başkaydı. Ben senin ben gibi düşünmeni beklerken, sen benim sen gibi düşünmemi bekledin, ama aynı yolda aynı tecrübelerle büyümemişken nasıl düşünebilirdik ben gibi sen gibi?

Biz gibi çıktığımız yolda benleri geride bıraktık sanmışız, nasılda yanılmışız..

Biz diye çıktığımız yolda benlerimize saygı duymalıymışız aslında.
Benim benimle, senin benin uzlaşınca, orta yolda buluşunca biz doğuyormuş, yeni bir kimlik çıkıyormuş evlilik yolunda.

Bu kimliği yoğuran, olgunlaştıran, geliştiren de sendeki benle bendeki benin sahip olduklarıymış, geçmişten getirdikleri tecrübeleriymiş ve ne kadar da çok değerliymiş, yeni kimliğimizle var olmamızda.

Biz olmak, ikimizinde beninin olduğunu yoksaymamakmış aslında.

Gel benlerimiz savaşmasın, kabul görsün; benim benim seni, senin benin beni olduğumuz gibi kabul etsin; değiştirmeye çalışmasın, çünkü benliklerimizin ilişkimiz içindeki bizde, varolduğunun kabul edildiğini bilmeye ihtiyacı var.

Ben senin benini sevdiğim için sen de benim benimi sevdiğin için çıktık bu yola, bırakalım da “biz”imiz benlerimizi değiştirmesin, incitmesin, yaralamasın.


Paylaş: